چاره اندیشی

در مطلب قبل ، بیشتر به مشکلات پزشکان عمومی پرداخته شد. ولی باید ببینیم چاره چیست؟ آیا باید دست روی دست گذاشت و شاهد بود یا باید اقدامی کرد؟

به نظر من این مشکلات مزمن هستند و طی سالیان متمادی شکل گرفته اند لذا برای رفع آنها هم نباید انتظار معجزه داشت. از قدیم گفته اند : احترام امامزاده را متولیش باید نگه دارد . مشکلاتمان را هم باید خودمان حل کنیم ، مسلماً کسی غیر پزشک این معضلات را حل نخواهد کرد و هیچ پزشکی هم به تنهایی قادر به این کار نخواهد بود .همه باید تلاش کنیم .

اما راه هایی که به نظر من می رسد :

1- احترام به حرفه  پزشکی :

    الف- حفظ قداست آن: از قدیم طبابت مقدس شمرده شده است و در حدیث هم علم پزشکی در کنار علم دین آمده است. از قدیم پزشک ، محرم  ناموس و اسرار مردم بوده است .نباید کاری کنیم که در این دید ، شبهه ایجاد شود. اخلاق پزشکی را باید بیشتر بیاموزیم و عمل کنیم.

  ب- عمل به علم پزشکی : وقتی خود پزشک ، برخلاف توصیه های بهداشتی و علمی ، عمل می کند از بقیه چه توقعی می توان داشت؟ وقتی پزشک با روپوش سفید سیگار می کشد ، یا ............ مصرف می کند برای علم پزشکی چه چیزی برای گفتن باقی می‌ماند؟

ج- مفت نفروختن دانش: تمامی سرمایه یک پزشک ، دانش اوست . همچنانکه یک کاسب دیگر ، سرمایه اش را مفت به دیگران نمی‌بخشد پزشکان نیز نباید سرمایه شان را مجانی در اختیار دیگران قرار دهند. متاسفانه بسیار دیده می شود که در محافل و مجامع ، افراد انواع و اقسام بیماریشان را مطرح می کنند و از پزشک بیچاره می خواهند که حتی بدون معاینه ، آنها را درمان کند. توقع دارند پزشک همیشه و در همه جا ، مهر همراهش باشد . در صورتی که اگر به خودشان مراجعه شود بدون مزد ، جواب سلام را هم نمی‌دهند. بارها مواردی پیش آمده است که در مغازه برای خرید رفته ام و مغازه دار انواع دردها و بیماریهایش را مطرح کرده است و من نیز تا آنجا که توانسته ام راهنمایی کرده ام ولی وقتی خواستم پول جنس را حساب کنم حتی حاضر نشده است در قیمت تخفیف بدهد .

د- حفظ منزلت و جایگاه پزشکی: متاسفانه بارها دیده شده که پزشک ، به علت در دسترس نبودن سرنسخه ( در بیرون از مطب ) روی کاغذ باطله ، بسته سیگار طرف، فاکتور فروش و .... دارو نوشته است .متاسفانه بارها شاهد بوده ام که همکاران از نظر وضع ظاهر،به کار بردن الفاظ رکیک در جلو بیمار و همکاران پیراپزشک و  انجام برخی اعمال که سایر دانشگاهیان انجام نمی دهند بسیار بد عمل کرده اند.صدور گواهی های بیماری خلاف واقع نیز از این دسته اند.

2- احترام به همکاران پزشک و پیراپزشک (پرستار،ماما و ..)

  الف- نکوهش نکردن دیگران: یادمان باشد اگر به همکاری  سرزنش ویا اهانت  کنیم مانند تف سر بالا ، به خودمان توهین کرده ایم. ما همه عضو یک جامعه هستیم و اگر یک پزشک زیر سوال برود همه زیر سوال رفته ایم. اگر همکاری به هر علت دچار مشکل شد فرصتی برای عقده گشایی نباشد چون اگر ما هم به جای او بودیم شاید بدتر عمل می کردیم. این ماییم که به خاطر خودشیرینی ، وضع را چنین کرده ایم و کسی بیرون از این جمع ، مقصر نیست.

  ب- کمک رسانی حرفه ای : اگر در جایی پزشک یا پرستار به طور مناسب عمل نکرده است ، به صورت محرمانه اشکالش را یادآوری کنیم تا تکرار نشود. هر کسی رزق و روزیِ خودش را می خورد و مطمئناً او نیز در جایی جبران  خواهد کرد.

3- تشکل صنفی:

 الف- فعال تر نمودن سازمان نظام پزشکی و نظام پرستاری:

ما باید از مسئولین سازمان نظام پزشکی و جامعه پزشکان عمومی ایران حضوری پررنگتر را بخواهیم و در این راه آنها را یاری دهیم .

 ب- برپایی گردهمایی و جلسات :

برای آشنایی بیشتر با یکدیگر ، بیان مشکلات ، یافتن راه های مناسب برای رفع مشکلات صنفی و ....

 ج- ایجاد تشکلی مجازی در اینترنت :

می توان در سایتهای شبکه اجتماعی یا از طریق گروه های یاهو و امثالهم  با یکدیگر در ارتباط بود و از نظرات یکدیگر سود برد .کمک های مشاوره ای هم  می تواند مثمر ثمر باشد.

 د- حضوری فعالانه  در عرصه های مختلف:

خوشبختانه علم پزشکی با تمام جنبه های زندگی بشر عجین است. از ورزش گرفته تا عبادت ،اقتصاد، سیاست، از نوزادی تا کهنسالی ، تولد ، ازدواج ،طلاق، مرگ ، زندان، مدرسه ، مسجد و ..... ما می توانیم نظرات علم پزشکی راجع به موضوعات مختلف را با قاطعیت بیشتر بیان کنیم و منفعلانه برخورد نکنیم.

 ه- ارتباط با مسئولین:

ما می توانیم در گردهمایی ها و همایش ها از مسئولین وزارت بهداشت و درمان ، رفاه و تامین اجتماعی، کار و امور اجتماعی، اقتصاد و دارایی و .... دعوت کنیم تا از نزدیک شاهد مشکلات مطرح شده باشند و به سوالات پزشکان پاسخ دهند. طبیعی  است که در ابتدا از این کار طفره بروند ولی وقتی جمع بزرگی این تقاضا را داشته باشد قبول می کنند.

و- ایجاد مرکزی برای پرسش و پاسخ : (FAQ)

با ایجاد وبلاگ یا وب سایت ، همکاران می توانند مشکلات حرفه ای یا اجتماعی یا حتی مالی خود را عنوان کنند و سایر همکاران راهنمایی کنند و مدیر وبسایت یا وبلاگ ، نظرات نامربوط را حذف نماید یا در آخر ، جمع بندی کند. به قول یکی از آشنایان: دو کلّه بیش از یک کلّه کار می کند.

  ز- ایجاد بانک اطلاعاتی از پزشکان به تفکیک دانشگاه محل تحصیل ، سال ورود ، محل خدمت فعلی و .... که از حوصله این بحث و توان این وبلاگ خارج است . به طور ناقص در سایت نظام پزشکی وجود دارد ولی داده هایش خیلی محدود است. می توان از سازمان نظام پزشکی خواست که این بخش را فعال و گسترده نماید.

 

در پایان ذکر این نکته ضروری است که درصد بسیار کمی از پزشکان عمومی با اینترنت سروکار دارند و اطلاع رسانی بدون کمک سازمان نظام پزشکی تقریباً غیرممکن است.

با تشکر از حوصله شما و پوزش بابت نواقص  نظرات خود.

دکتر محمد ناظمی بیدگلی


ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
با تشکر بسیار زیاد از دکتر ناظمی عزیز...
امروز قرار مدلاگی با حضور چندین نفر از اعضا برگزار شد...بسیار برنامه خوبی بود و افراد با یکدیگر آشنا شدند...امیدورام این برنامه‌ها ادامه یابد...
برای هفته بعد از پدرام عزیز تقاضا می‌کنم که مطلبی برای ما بنویسند...از خودشان٬وبلاگشان٬مرحله‌ای که در آن قرار دارند و هر چیز دیگری که به ذهنشان می‌رسد...
درضمن٬اگه می‌شه به خودتون یه تکونی بدید٬با همه هستم...با تشکر!