یکی از محلات حاشیه ای شهر مشهد « کوی طلاب » است. یا بهتر است بگویم بود. چون حالا به نوعی شده مرکز شهر! و یکی از محلات حاشیه ای کوی طلاب، « کوی پنج تن »؛ محله ای فقیر نشین در حاشیه شهر که کودکی و نوجوانی من در آنجا گذشت.

اگر شما هم بچه محلاتی از این دست در مشهد باشید، نام دکتر شیخ را حتماً شنیده اید. در روزگار کودکی و نوجوانی من، درمانگاه او یگانه جایی بود که می توانستید یک پزشک بسیار ارزان یا حتی رایگان بیابید تا شما را معاینه کند. عجیب مردی بود این دکتر شیخ. به تازگی دوستی پیامکی برایم فرستاد و باد این مرد را در خاطرم زنده کرد.

دکتر شیخ از مردم چیزی بابت ویزیت نمی گرفت. صندوقچه ای شبیه جعبه های رأی گیری! کنار میزش بود. هر کس اگر داشت و مایل بود به مقدار دلخواهش چیزی در آن جعبه می انداخت.

دختر دکتر نقل می کرد:« روزی دیدم پدرم سرگرم صاف کردن و شستن انبوهی از در فلزی بطری های نوشابه است. با حیرت پرسیدم: پدر جان بازی تان گرفته؟! با این ها چه کار دارید؟ و پدرم پاسخی داد که اشکم را درآورد. گفت: دخترم مردمی که می آیند اینجا شاید سرنوشابه گیرشان نیاید. تمیز هم باشد بهتر است تا آلودگی را از جاهای دیگر به مطب نیاورند. این ها را آخر شب جلوی پیاده روی سیمانی مطب می ریزم تا مردم دچار زحمت نشوند. بعضی ها خجالت می کشند پایان کاری چیزی داخل جعبه نیندازند. »

باری حکایت آن بود که حق ویزیت دکتر در آن ایام پنج ریال بود. خیلی ها که همین را هم نداشتند و رو هم نداشتند و از محبت های دکتر شیخ شرمگین می شدند، سر فلزی صاف شده را از شکاف جعبه به درون می انداختند تا صدایی شبیه افتادن سکه هم شنیده شود. حالا شما هم از رفتار این عارف بالله اشکتان درآمد یا نه؟

سبزی فروشی محل « سرشور » مشهد که در آغاز مطب دکتر آنجا بود، می گوید: « اوایل او را به نام نمی شناختم. چند بار اول صبحی می آمد و قیمت میوه ها و سبزی ها را می پرسید و می نوشت و خریداری نمی کرد. آخر عصبانی شدم. با عصبانیت گفتم مگر جناب عالی فضول محله ای؟ به تو چه؟ گفت: « من دکترم. می خواهم ارزان ترین ها را برای بیماران کم درآمدم تجویز کنم... »

بعله! عبادت به جز خدمت خلق نیست. قیاس کنید با حالا و انبوه جماعتی که در هر صنفی، بام تا شام، حرف از خدمت می زنند و چون به خلوت می روند آن کار دیگر می کنند. یاد دکتر شیخ و دکتر شیخ ها بخیر!

 

مولانا بلخی چه خوش فرمود:

دی شیخ با چراغ گشت گرد شهر

کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست

 

منبع: همشهری جوان، شماره 315 نویسنده: محمد حسین جعفریان

 

 

پ.ن: با تغییرات جدید پرشن بلاگ، نحوه نمایش فونت ها، تصاویر و حتی قالب در مرورگرهای مختلف فرق می کند