در دایره المعارف ویکی پدیا، یک مدخل مستقل به دکتر/نویسنده ها اختصاص دارد و با اندکی جست و جوی اینترنتی به راحتی می شود نزدیک 500 پزشک/نویسنده پیدا کرد که در موردشان مقاله ای چاپ شده باشد. اما چرا جماعت پزشک اینقدر به نویسندگی گیر داده اند؟

شاید به این دلیل که آن ها مدام با انواع آدمیزاد سر و کار دارند؛ آن هم در لحظات خیلی خاصی مثل تولد، ختنه کردن، بیماری، تصادف، رنج، نگرانی، استیصال و مرگ. آن ها هر روز دارند قصه زندگی خیلی ها را – با خصوصی ترین جزئیاتش – قورت می دهند و در اعماق دلشان جا سازی می کنند؛ چون نمی توانند آن ها را جایی بروز بدهند.

از همه مهم تر، آن ها هر روز در حال نوشتن و تعریف کردن انواع روایت های داستانی هستند: شرح حال، سیر بیماری، خلاصه پرونده، گزارش احیا، گزارش مرگ و میر، گزارش صبحگاهی، گزارش کشیک، مرور خطاهاو... . فکر نمی کنم در هیچ شغل دیگری در هر روز آدم مجبور باشد این همه قصه بنویسد.

در عین حال قصه های روزمره ای که پزشکان می شنوند و می نویسند، خیلی خوشحال کننده نیست. بنابراین پزشک ها کلاً آدم های خوشحالی نیستند و این خوشحال نبودن هم یکی از پیش شرط های نویسنده شدن است. از طرفی دکترها به صورت کاملاً رفلکسی دوست دارند برای همه مسائل نسخه بنویسند و البنه گاهی نسخه هایشان هزار صفحه ای از آب در می آید.

داستان این موجودات دوزیست پزشک/نویسنده، قدمتی به اندازه خود این رشته ها ( در واقع هر کدام که جدیدتر است ) دارد؛ از قدیمی هایی که در کنار انبوهی کار دیگر، پزشکی و نویسندگی « هم » می کردند تا معاصرانی که بین این دو قطب در رفت و آمد بودند و سرانجام طبابت را با کتابت تاخت زدند.

منبع: همشهری داستان / دکتر یاسر مالی / خرداد 1390

 


پزشک خیابان گرد: تا به حال در چند تا از مجلات خانواده « همشهری » نام دکتر یاسر مالی ( رزیدنت اطفال ) را به عنوان نویسنده دیده ام. قلمی زیبا و شیوا دارند و این بار در شماره جدید « همشهری داستان » در مورد پزشک/نویسنده ها مطلبی کار کرده اند که مقدمه آن را در بالا خواندید. از آن جایی که احساس می کنم در اعماق وجود بعضی از وبلاگ نویسان ( و همینطور وبلاگ خوانان ) جرقه های کوچکی از نویسندگی وجود دارد و از آنجایی که مدلاگ متعلق به پزشک های وبلاگ نویس است، پیشنهاد می کنم که کتاب « همشهری داستان » را تهیه کنید و از خواندن درباره نویسنده هایی که هم صنف خودمان و خودتان بوده اند لذت ببرید. گذشته از این، « همشهری داستان » جدای از مطالبی که دکتر مالی نوشته اند، دربردارنده داستان هایی زیبا و لذت بخش است که جان می دهد برای استراحت های کوتاه و چند دقیقه ای. علاوه بر همه این ها شاید این کتاب کوچک که ماهانه چاپ می شود بتواند جایی باشد برای بروز و کشف استعدادهای جدید نویسندگی. امتحان کنید... شاید پزشک/نویسنده بعدی شما باشید.... لبخند