دیروز هر چه که این مدلاگ و رفرش کردم هیچ خبری از هیچکدوم از پیشکسوتان اینجا نشد!
اما بازم صبر کردم ...

مدلاگ یه روزی خونه ما نبود مگه؟!

پس چرا این روزا هیچکس نیست؟!

هر کس  توی وبلاگ خودش... دنیای ما چه قدر داره از هم دور می شه....

ما هم آیا داریم مبتلا می شیم به درد دوری که بین همه هست ایا؟!

جامعه ما هنوز با بقیه جاها فرق داره... مگه نه؟! ما این فرق رو یه روز با دستا و انگشتای خودمون روی همین صفحات کیبورد ساختیم...

الان مریض داره می ره ... کسی CPR بلد نیست؟!

 

بعد همه ی این حرفا روز پزشک و به همگی تبریک می گم ...

امیدوارم ما هنوز بتونیم ثابت کنیم که پزشکی یعنی زندگی یعنی تفاوت یعنی همه چی...

یه خسته نباشیدم خدمت همه ی دکترای عزیزمون بابت همه ی زحمت ها و تلاشاشون لبخند